کاردرمانی

اختلال در حرکت و پوسچر در دوره نوزادی یا کودکی اتفاق می‌افتاد. دلیل آن ضایعه غیر پیشرونده به مغز است که ممکن است قبل ،حین یا اندکی پس از تولد ایجاد شود. اختلالات حرکتی معمولا با مشکلات حسی، درکی ، شناختی ،ارتباطی و رفتاری همراه می شود.فلج مغزی یک بیماری خاص نیست بلکه به مجموعه ای از سندرومهای اختلال عصبی _ حرکتی غیر پیشرونده گفته می شود که بصورت ثانویه در اثر آسیب مغز در حال رشد بوجود می آیند. آسیب مغزی دائمی است و قابل درمان نمی باشد اما می توان پیامدهای آن را کاهش داد.

بسياري از بيماريهاي متابوليك باعث صدمه متغير و مزمن مغزي و تاخير تكامل رواني حركتي مي شوند. اين موضوع ممكن است پيشرونده بوده (دائمي يا تشديد شونده توسط بيماري حاد)وحتي گاهي اوقات منجر به از دست دادن مهارتهاي اكتسابي قبلا كسب شده توسط بيمار شود و بطور مشخص بدرجاتي بر روي تمامي انواع تكامل اثر مي گذارد. ممكن است والدين مشكلات رفتاري شديد نظير بيش فعالي، تحريك پذيري، تهاجم يا اختلالات خواب را در بيمار گزارش كنند. معاينه دقيق عصبي ممكن است ناهنجاريهايي را مثلا در تونوس عضلاني آشكار كند. بنابر اين لازم است كه با معاينه باليني يا انجام بررسيهاي اضافي نظير اسكن اولتراسون شكم يا

مقادير طبيعي آمونياك خون: نوزاد سالم: كمتر از ۱۸۶ ميكرو گرم در صد. نوزاد بيمار: تا ۳۰۵ ميكرو گرم در صد. نوزاد مشكوك به بيماري متابوليك: بيش از ۳۳۹ ميكرو گرم در صد. افراد سالم پس از دوره نوزادي: ۱۳۵-۸۵ ميكرو گرم در صد. افراد مشكوك به بيماري متابوليك: بيش از ۱۷۰ ميكرو گرم در صد.

نمونه گيري از خون:

تظاهرات باليني اوليه اختلالات متابوليك در نوزاد تقريبا هميشه غير اختصاصي است. اين تظاهرات شامل خوب نبودن حال عمومي، خواب آلودگي، مشكلات تغذيه، استفراغ، تنفس غير طبيعي، كاهش تونوس عضلاني  و تشنج مي باشد. نوزادان مبتلا به نقائص شكسته شدن گلوكز، پروتئين و يا چربي (نقص درمتابوليسم واسطه اي)، معمولا براي دوره كوتاهي بدون علامت هستند و سپس تظاهرات باليني بيماري آنها از روز دوم زندگي شروع مي شود (مشابه علائم مسموميت). البته علائم ناشي از افزايش آمونياك خون ممكن است در روز اول زندگي هم بروز كند. در اين موارد، عليرغم يافته هاي طبيعي يا غير اختصاصي در بررسيهاي معمول (نظير نتايج آزم

آزمونهاي تشخيصي اوليه و اساسي: 

در هر كودك مبتلا به بيماري حاد كه در او احتمال بيماري متابوليك وجود دارد، آزمون هاي تشخيصي اوليه زير بايستي انجام گيرد:

-گلوكز خون:

كاهش گلوكز خون يافته تظاهركننده در چندين نقص متابوليسم بخصوص در متابوليسم كربوهيدرات و انرژي مي باشد. بنابر اين در مرحله حاد بيماري بايستي نمونه هاي مناسب خون و ادرار از بيمار گرفته شود تا تشخيص دقيق را امكان پذير سازد.

-آمونياك:

پزشکان ممکن است دارو تجویز کنند، جراحی را پیشنهاد دهند و یا مداخلات خاصی را برای کودکان فلج مغزى به کار برند. مداخلات پزشکی معمولا همراه با کاردرمانی برای حداکثر تاثیر به کار برده می شود. کودکی که اسپاستیسیته دارد می تواند از داروهایی که تون عضلانی را پایین می اورند بهره ببرد. باکلوفن دارویی است که می تواند به صورت دهانی یا تزریق از طریق پمپ(که دارو را به صورت مستقیم به مایع مغزی نخاعی می ریزد) به کار رود. باکلوفن تون عضلانی را در فرد کاهش می دهد.

دو نوع tape در توانبخشی استفاده می شود. درمانگران از tape ریجید برای محدود کردن حرکت در یک مفصل و یا برای حفاظت از مفصل در حین حرکات عملکردی استفاده می کنند در حالی که tape های منعطف و الاستیک کینزیولوژی، برای تسهیل الگوهای حرکتی استفاده می شود.

Tape های کینزیولوژی دقیقا بر روی پوست کودک به کار می روند و از طریق افزایش تحریک گیرنده های حرکتی کوتانئوس که انقباض عضلانی و یا مهار را تسهیل می کنند، تاثیر می گذارند. همچنین کارکرد دیگر tape های الاستیک این است که میتوان برای قرار دادن مفاصل در یک راستای صحیح استفاده شوند.

اسپیلنت ها یا گچ گیری ها میتواند برای بهبود عملکرد دست، جلوگیری از contracture مفاصل ، بهبود بهداشت یا کاهش درد در یک مفصل خاص استفاده شوند. اسپیلنت ها همچنین برای کاهش رفتارهای غیر ایمن در کودکی با رفتارهای خود آزاری استفاده می شوند. اسپیلنت ها و اورتزها می توانند از دست در یک پوزیشن عملکردی، برای عملکرد بهتر در فعالیت های روزمره ای زندگی حمایت کنند.

کودکان فلج مغزى ممکن است اختلال بینایی یا حسی داشته باشند. اختلالات بینایی مثل:نابینایی، حرکات چشم ناهماهنگ و سستی عضلات چشم در بیشتر از ۵۰% بچه های مبتلا به CP مشاهده می شود. کودکان مبتلا به فلج مغزى شدید، با احتمال بیشتری اختلالات بینایی را به همراه دارند. صرف نظر از مراحل عملکردی یک کودک CP، بینایی او باید درطول کارهای حرکتی ظریف، بازی و کامل کردن فعالیت های روزانه در نظر گرفته شود. چشم نقش مهمی در زمانبندی گرفتن و رها کردن، دستکاری کردن اشیاء و جهت یابی ابزار، برقراری تماس چشمی و پیدا کردن اشیا بازی می کند. 

تون عضلانی نیرویی است که یک عضله در مقابل کشیده شدن از خود نشان می دهد همچنین می تواند به عنوان سفتی در حال استراحت عضله تعریف شود. نحوه ی ارزیابی به این صورت است که کاردرمانگر یک کشش passive به عضله در حالت کوتاه شده می دهد و میزان مقاومت آن را مشاهده می کند. توانایی کودک برای اجرای حرکات توسط میزان )tension(stiffness عضله و کشسانی آن تعیین می شود. عضلات باید تون کافی برای حرکت برخلاف جاذبه به صورت نرم و هماهنگ داشته باشند. احساسات و حالات ذهنی شامل: سطح برانگیختگی، خستگی و سطح هیجان می تواند بر روی تون عضله تاثیر گذارد.